^Powrót na górę

logo

Krzysztof Kamil Baczyński - patron szkoły
Wpisany przez M. C.-Ch.
Krzysztof Kamil Baczyński urodzony 22 stycznia 1921 roku w Warszawie, zmarł 4 sierpnia 1944 roku w Warszawie. Jeden z najwybitniejszych polskich poetów czasu II wojny światowej, żołnierz. Pseudonimy literackie to m. in. Jan Bugaj, Jan Krzyski, Krzysztof, Emil, Krzyś. Był synem Stanisława Baczyńskiego - pisarza i krytyka literackiego oraz Stefanii Zieleńczyk -nauczycielki, autorki podręczników oraz książek dla dzieci i młodzieży.
Jako dziecko i uczeń przejawiał zdolności plastyczne. W gimnazjum zainteresował się współczesną mu literaturą polską i obcą. Uczęszczał do gimnazjum im. Stefana Batorego - jednej z najlepszych szkół w Warszawie. W tym czasie związany był z młodzieżowym środowiskiem lewicowym. W wieku lat piętnastu napisał swój pierwszy wiersz, który nosił tytuł „Wypadek przy pracy”.
Maturę zdał w 1939 roku, wybuch II wojny światowej uniemożliwił mu rozpoczęcie studiów na Akademii Sztuk Pięknych. Ponieważ ojciec jego zmarł w lipcu 1939 roku, na Krzysztofie spoczął obowiązek opieki nad matką. Te tragiczne wydarzenia sprawiły, że musiał z dnia na dzień wydorośleć. Parał się rozmaitymi pracami fizycznymi, a ucieczki od codzienności szukał w poezji. Wiele czytał, a i sam pisał różnorodne wiersze, które stały się dla niego sposobem wyrażania uczuć. Niosą w sobie napięcie, przerażenie, rozczarowanie, piętno czasu wojny, ale także refleksję nad życiem, patriotyzm i nadzieję. Wiele wierszy miłosnych poświęcił swojej ukochanej Barbarze Drapczyńskiej, którą poślubił w 1942 roku. Podczas wojny Krzysztof uczestniczył m. in. w tajnych kompletach polonistycznych na Uniwersytecie Warszawskim, należał do Harcerskich Grup Szturmowych, ukończył konspiracyjną Szkołę Podchorążych Rezerwy. Szkoleniom wojskowym poświęcił wiele serca i czasu . Brał też czynny udział w sabotażowych akcjach przeciw okupantowi. Jednocześnie pracował w miesięczniku społeczno-literackim „Droga”. Jego dorobek literacki to ponad 500 utworów poetyckich (w większości wierszy, ale pisał także opowiadania i poematy), powstałych głównie w latach okupacji. Ostatni jego wiersz nosi datę 13 lipca 1944.
Krzysztof Kamil Baczyński zginął w Powstaniu Warszawskim 4 sierpnia 1944 roku około godziny 16 na posterunku w pałacu Blanka. 1 września tego samego roku zginęła jego żona Barbara. Pochowano ich na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
Krzysztof Kamil Baczyński - odznaczony pośmiertnie Medalem za Warszawę i Krzyżem Armii Krajowej. Poeta, żołnierz, który złożył Ojczyźnie ofiarę ze swojego życia.

HYMN SZKOŁY
muzyka: A. Dębosz
Słowa: K. K. Baczyński
Pocałunek
Dniem czy nocą idziemy wytrwali,
w bitwach ogień hartuje nam pierś,
myśmy dawno już drogę wybrali,
jeśli nawet powiedzie - przez śmierć.
Więc naprzód, niech broń rozdziera,
niech kula szyje jak nić,
trzeba nam teraz umierać,
by Polska umiała znów żyć.
Bo czy las nam zahuczy jak morze,
czy w bruk miasta uderza nasz krok,
W nasłuch sercach trzepocze się orzeł,
każdy pancerz przepali nasz wzrok.
[po 16.V.1944 r.]

Priorytety szkoły:
• przyjazna, życzliwa i inspirująca atmosfera
• pomoc w rozwiązywaniu problemów dydaktyczno-wychowawczych
• wsparcie pedagoga szkolnego
• zajęcia wychowawczo-dydaktyczne w oddziale przedszkolnym dla dzieci w wieku od 4 do 6 lat
• zajęcia wychowawcze w świetlicy szkolnej
• wykształcona i stale doskonaląca się kadra pedagogiczna
• bogaty księgozbiór biblioteki szkolnej
• nowocześnie wyposażone pracownie
• możliwość korzystania z obiadów przygotowywanych w szkolnej stołówce
Propozycje edukacyjne:
• możliwość kształcenia uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych
• realizacja unijnych programów i projektów edukacyjnych, sportowych i artystycznych
• szeroka oferta zajęć dodatkowych:
• język angielski od klasy 0
• język niemiecki od klasy 4
• lekcje twórczości
• zajęcia rekreacyjno-sportowe
• zajęcia dydaktyczno-wyrównawcze
• zajęcia logopedyczne, terapeutyczne i rewalidacyjne
• terapia w „Sali doświadczania świata”
• bajkoterapia
• możliwość rozwoju zainteresowań i kształcenia umiejętności na zajęciach pozalekcyjnych
• zajęcia różnych form artystycznych w szkole i Pałacu Młodzieży
• chór szkolny
• zespół taneczny
• warsztaty teatralne
• warsztaty plastyczne PLASTUŚ
• koło przyrodnicze
• Klub Ludzi Myślących
• Szkolne Koło Caritas
• koło j. angielskiego
• koło j. niemieckiego
• koło informatyczne
• warsztaty „Matematyczne ciekawostki”
• Uczniowski Klub Sportowy SPARTAKUS
• Nauka i doskonalenie pływania na basenie
• promocja talentów uczniów poprzez ekspresję sceniczną podczas akademii szkolnych, imprez środowiskowych i uroczystości kościelnych
• wykorzystanie potencjału intelektualnego, wiedzy i umiejętności uczniów w konkursach szkolnych, gminnych, regionalnych i ogólnopolskich
• poszerzanie horyzontów myślowych poprzez wyjazdy:
• na projekcje filmowe
• na spektakle teatralne
• na koncerty muzyczne
• do muzeum
• możliwość atrakcyjnego wypoczynku oraz zwiedzania kraju i Europy:
• wycieczki turystyczno-krajoznawcze
• wyjazdy na Zieloną szkołę w kraju i za granicę
• pozalekcyjne spotkania integracyjne np. ogniska, wieczory katarzynkowo- andrzejkowe, bale karnawałowe, dyskoteki
• letnia szkoła językowa we współpracy z międzynarodową organizacją Learning Enterprises
• opieka nad uczniami i studentami w ramach praktyk zawodowych

Opracowała mgr Barbara Hirsz
Zgłobice - Slobicze - jak spotyka się w pierwszych wzmiankach z 1385 roku, to osada na prawym brzegu Dunajca, na trasie między Tarnowem a Wojniczem. Zdaniem badaczy, za wczesnym pochodzeniem Zgłobic przemawia też nazwa, zaliczana do patronimicznych (tzn. nazwa syna od imienia ojca), co wskazuje na starą (średniowieczną) metrykę osady.
Według źródeł historycznych Zgłobice i okolice w drodze koligacji rodzinnych przechodziły w ręce różnych właścicieli.
W 1581 roku we wsi Zgłobice było 7 dziedziców, zaś rejestr dóbr ziemskich z 1629 roku
wykazuje, ze właścicielami Zgłobic są dziedzice z rodu Zbylitowskich; kolejno Mikołaj i Andrzej.
Z dokumentów Kościoła Parafialnego w Zbylitowskiej Górze wynika, iż na tym terenie był dobrze rozwinięty ruch ariański. Dziedzic Mikołaj Zbylitowski należał do Zboru Braci Polskich.
Na przełomie XVII/XVIII wieku dobra ziemskie Zgłobic, Zbylitowskiej Góry i okolic odziedziczyli hrabiowie Moszczynieccy.
Pod koniec XVIII wieku nastąpił podział dóbr na Zbylitowską Górę i Zgłobice. Dziedzicami Zgłobic od tej pory są Turnaułowie.
Początki szkolnictwa na terenie Zgłobic i okolic.
Sporo trudności sprawia ustalenie początków szkolnictwa na terenie Zgłobic i okolic. Wiemy, że możliwości rozwoju szkół parafialnych istniały od XIII wieku, na co spory wpływ miały rozporządzenia władz kościelnych. Uchwała IV soboru laterańskiego z 1215 roku nakazywała organizowanie przy lepiej uposażonych kościołach szkół parafialnych, które miały przygotować uczniów do dalszej nauki w szkołach kolegiackich i katedralnych.
Szkolnictwo parafialne doceniała też polska hierarchia kościelna, chociaż zainteresowanie to ograniczało się tylko do dyrektyw wychowania młodzieży w pobożności oraz podstawowych wskazówek co do kanonu lektury obowiązującej w szkole.
Ważna rola w rozbudowie szkolnictwa parafialnego przypadła Akademii Krakowskiej, która już w XV wieku zwracała uwagę na przygotowanie przyszłych kadr nauczycieli.
Najbliższą dla mieszkańców Zgłobic szkołą, o której wzmiankują źródła już z początków XVI wieku była szkoła w Zbylitowskiej Górze, która od końca XVI wieku obejmowała swoim zasięgiem 9 wsi - w tym Zgłobice.
W 1596 roku kierownikiem tej szkoły był Maciej z Beszowa. Mieszkał w lichym domu, postawionym niegdyś dla wikarego. Od proboszcza pobierał pensję w wysokości 4 grzywien. Szkoła istniała też w 1637 roku, a w 1665 roku proboszcz tamtejszej parafii utrzymywał między innymi rektora szkoły. Pobierał on 20 złotych rocznie od prebendarza imienia Jezus z zagrody
we wsi Zgłobice. Szkoła działała tez w 1669 roku, a ostatnie notatki o funkcjonowaniu parafialnej szkoły w Zbylitowskiej Górze pochodzą z 1748 roku, kiedy to nauki pobierało w niej kilku chłopców.
Mieszkańcy wsi Zgłobice doczekali się własnej szkoły dopiero w latach 30- tych XX wieku. Powstała wówczas jednoklasowa szkoła na działce ofiarowanej mieszkańcom przez ówczesnego dziedzica Marszałkowicza. Wkrótce drugą salę lekcyjną utworzono w prywatnym domu w rodzinie Śmietanów.
W 1934 roku miała miejsce ogromna powódź. Wody Dunajca zalały część Zbylitowskiej Góry, Zgłobic i Błonia. Z wyłowionego wówczas z Dunajca drzewa dobudowano w 1936 roku, do istniejącej już szkoły jeszcze jedną salę lekcyjną.
Nauka w zgłobickiej szkole trwała do wybuchu II wojny światowej, kiedy to Niemcy zarekwirowali budynek na potrzeby wojska.
Po wyzwoleniu w 1945 roku odnowiono budynek i rozpoczęto w szkole naukę.
Wkrótce okazało się, że dwuklasowa, mała szkoła nie jest w stanie pomieścić chętnych do nauki uczniów. Ówczesna kierowniczka szkoły pani Irena Banek postanowiła oddać uczniom jeden z pokoi pałacu Marszałkowiczów (po reformie rolnej dziedzic Marszałkowicz z rodziną wyprowadził się z pałacu do Tarnowa, później do Wrocławia).
Większość sal pałacu przeznaczono na działalność młodzieży skupionej w Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego.
Po kilku latach zreorganizowano szkołę; Młodzieży z OMTUR oddano we władanie dwuklasową szkołę, natomiast młodzież ze szkoły podstawowej przeniesiono do dworku, który stał się „nowym” budynkiem szkoły. Udostępniono uczniom 5 sal lekcyjnych. W „nowej” szkole brak było wyposażenia w sprzęt i pomoce naukowe. Dzieci miały jedynie ławki do siedzenia. Sale ogrzewane były „trociniakami” lub wypożyczonymi z domów prywatnych żelaznymi piecykami. Nauczyciele w większości dojeżdżali do szkoły.
Ówczesna kierowniczka szkoły pani Józefa Śliwa rozpoczęła pracę oświatową w środowisku. Organizowała przedstawienia z dziećmi i dorosłymi, a dochód z nich przeznaczała na zakup pomocy naukowych. Zaopatrzyła również szkołę w niezbędny sprzęt.
W 1952 roku rozpoczęto kapitalny remont szkoły. Zaadaptowano strych na 2 mieszkania dla nauczycieli, wyremontowano wszystkie piece (także zabytkowy kominek), kuchnię zamieniono na kancelarię, dobudowano ganek, i nowe wejście do szkoły, zrobiono nową elewację budynku, a także wymieniono pokrycie dachu. Nowa szkoła stała się nie tylko ośrodkiem dydaktycznym, ale także kulturalnym dla całego środowiska.
W latach 1952-1963 prowadzono w szkole kursy dla analfabetów oraz kursy ukończenia klasy VII.
W budynku dworu swoją siedzibę znalazła też Gromadzka Rada Narodowa. Tymczasem wieś rozwijała się, przybywało mieszkańców. Wystąpiła zatem potrzeba budowy większej i bardziej nowoczesnej szkoły.
W ramach wielkiej, ogólnopolskiej akcji „1000 Szkół na Tysiąclecie” podjęto decyzje o budowie nowego budynku szkolnego.
Aby zdobyć fundusze na ten cel, Zgłobiczanie opodatkowali się na rzecz budowy szkoły. Powołano Społeczny Komitet Budowy Szkoły. Członkowie Komitetu wraz z gronem nauczycielskim zbierali po 100 złotych na rok od rodziny.
W dalszym ciągu organizowano imprezy środowiskowe (kuligi, zabawy, spektakle teatralne), z których dochód przeznaczano na budowę.
Kiedy społeczeństwo Zgłobic wywiązało się w 100% ze świadczeń na rzecz Społecznego Funduszu Budowy Szkół i Przedszkoli, zajmując w skali województwa pierwsze miejsce, projekt budowy szkoły stawał się realny.
Mimo ofiarności mieszkańców Zgłobic piętrzyły się trudności. Dopiero po interwencji u władz wojewódzkich i ministerialnych, plan budowy szkoły ruszył do realizacji. Zamówiono typowy projekt i całą dokumentację. Od 1969 roku rozpoczęto przygotowanie lokalizacji. Przeprowadzono też badania geologiczne terenu. Szkoła miała stanąć na terenie sadu należącego do Technikum Mechanizacji Rolnictwa. Drogą wymiany szkoła w Zgłobicach odstąpiła technikum 1ha gruntu nadany jej w czasie reformy rolnej.
Mieszkańcy Zgłobic z zapałem wzięli się do pracy. Przygotowano teren do budowy; w czynie społecznym wykopano drzewa owocowe, wykonano wiele przygotowawczych prac. W październiku 1969 roku na budowę weszło przedsiębiorstwo budowlane. Fundamenty ukończono do zimy. Szkoła rosła w oczach. W maju 1970 nastąpiło uroczyste otwarcie nowej placówki.
Od stycznia 1972 roku budynek szkoły stał się siedzibą Gminnego Dyrektora Szkół, a szkoła była wiodącą wśród tego typu placówek w gminie Tarnów.
Równocześnie Szkoła Podstawowa w Zgłobicach została przekształcona w Zbiorczą Szkołę Podstawową imienia Wandy Wasilewskiej i przejęła organizacyjnie szkołę w Błoniu.
21 sierpnia 1975 Zbiorcza Szkoła Podstawowa im. Wandy Wasilewskiej w Zgłobicach otrzymała sztandar w czasie wojewódzkich uroczystości rozpoczynających rok szkolny 1975/1976.
W okresie przemian politycznych w naszym kraju, nowym patronem szkoły został w 1991 roku Krzysztof Kamil Baczyński.
W Zgłobicach przybywało mieszkańców. Oddana w 1970 roku szkoła, po latach nie mieściła już wszystkich uczniów. Już od 1993 roku klasy I-III uczyły się w części plebani, gdzie początkowo dwie, a później trzy sale lekcyjne szkoła dzierżawiła od ks. proboszcza Zygmunta Warzechy, a następnie od ks. proboszcza Ryszarda Radonia.
W 1994 roku powstały plany nadbudowy szkoły. W fazę realizacji weszły w czerwcu 1999 roku. Jeszcze w 2000 roku z części korytarza szkoły i niewykorzystywanych pryszniców wykonano przestronne i wygodne szatnie dla uczniów.
Zaadaptowano też dawną pracownię do zajęć praktyczno-technicznych na salę dla najmłodszych uczniów z klasy „0”; z osobnym wejściem do szkoły, szatnią i zapleczem kuchennym.
W roku szkolnym 2001/2002 uczniowie klas I-III znaleźli swoją siedzibę w nowo dobudowanym piętrze (II) w budynku szkoły macierzystej.
W 2002 roku rozpoczęto zabudowę tarasu na potrzeby biblioteki szkolnej.
Prace budowlane zakończono ociepleniem i wykonaniem tynków zewnętrznych na przełomie września i października 2002 roku.
W roku szkolnym 2003/2004 szkoła w Błoniu stała się samodzielną placówka oświatową. Nadal organizacyjnie, od 2000 roku Publicznej Szkole Podstawowej w Zgłobicach jest
podporządkowana szkoła w Białej.
Szkoła dziś i jutro
Szkoła musi być miejscem znaczącym dla dzieci już teraz, a nie stacją przejściową do przyszłości. Dziecko żyje tu i teraz
F. J. Kuhn
Publiczna Szkoła Podstawowa w Zgłobicach jest nie tylko ośrodkiem kształcenia, ale również
stanowi centrum kultury na terenie miejscowości.
W szkole znajdują się wszystkie niezbędne do procesu dydaktycznego pracownie; komputerowa, polonistyczna, przyrodnicza, historyczna, matematyczna i do nauczania przedmiotu sztuka. Szkoła dysponuje też salą gimnastyczną oraz pomieszczeniami do prowadzenia gimnastyki korekcyjnej.
W placówce działa świetlica, w której pedagodzy zapewniają fachową opiekę dzieciom oczekującym na zajęcia lub pozostającym w szkole po lekcjach. Uczniowie mogą także korzystać z dwudaniowych obiadów w szkole. Potrzeby czytelnicze zapewnia biblioteka szkolna, w której w miarę możliwości finansowych uzupełnia się pozycje książkowe.
Nauczyciele naszej szkoły prowadzą różne koła zainteresowań; m. in. plastyczne, teatralne, informatyczne, recytatorskie, historyczne, ekologiczne, matematyczne i zajęcia rekreacyjno-sportowe. (skr. Adm)

Adres:
Publiczna Szkoła Podstawowa im. K. K. Baczyńskiego w Zgłobicach
33-113 Zgłobice, ul. Zgłobicka 4

Dyrektor szkoły: mgr Ewa Sojat

Telefon/fax:
146743090

Email: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

regon: 00071843000000, nip: 8731448943

Przedstawiamy zdjęcia dzieci z klas I-III, które brały udział w programie Żółty Talerz w naszej szkole.

Zdjęcia do zobaczenia w galerii - kliknij

Program "Żółty talerz" w naszej szkole

Podsumowanie programu

Stowarzyszenie "U Baczyńskiego"

Odwiedzili nas

913820
Dzisiaj165
Wszystkich odwiedzin913820
Teraz ogląda nas 51

BIP - Szkoła Zgłobice

Copyrigcht © 2013 Publiczna Szkoła Podstawowa w Zgłobicach